Bir şairin olgunlaşıp serpildiği en önemli anlardan biri, insanların ona borçlu olduğuna dair o ergen hissi fark edip onunla savaşmaya başlamasıdır. Çünkü serpilmemiş şair için okunmak ve anlaşılmak bir zorunluluktur, insanlar onu okuyarak ona olan borcunu ödemektedir bir nevi. Fakat zaman geçtikçe fark eder ki şair, insanlar zamanında ondan çokça şey almışsa da, bunların defteri tutulmamıştır, ve borçları neredeyse kimse hatırlamamaktadır. İşte bunun farkına varıldığı an şairin göğsüne keskin bir acı saplanır, serpilme de bununla gelişir. Fakat dahinin sınırsız bir döngü halinde tekrarladığı ergenliğidir bunu tekrar tekrar yaşanır ve yaşanacak kılan, kişi şair kaldığı sürece:
Ve ben, gövdemi denkleştirmek için doğaya,
Dineldim
Dineldim
Dineldim
Aşk; içerimdeki ergen ölüsünü uğraştırıyordu.
